Profound words from a cancer patient translated into 8 additional languages. Read this beautiful message, providing unique insight into a cancer diagnosis. Share and follow this global initiative.

A message from Abigail was written for Suite HOPE as an open letter to express to the family and friends of loved ones the experience of being diagnosed with cancer. We lost Abigail, but her beautiful words live on. 

Since Abigail's passing her message, now part of the Translating HOPE initiative, has been translated into 8 other languages to unite people all over the world through her unique ability to express her self. Please take a moment to read Abigail's profoundly beautiful thoughts on being diagnosed and share a language to help the initiative, Translating HOPE.

The languages are as follows in alphabetical order. Click on the language to go to that translation: 

English - Original Letter









All translations have been donated to Suite HOPE for Translating HOPE. 


I would like to thank everybody who has participated in this initiative, whether you have translated a language, helped spread Abigail’s message, or just took the time to read this message. With special thanks to Morag Currin of Oncology Trainings International.

This message was written by Abigail for a section of Suite HOPE, called Family & Friends, as an open letter from a survivor to the family and friends of a loved one. Her message helps to gain some perspective on what their loved one is going through.

Here is some context to this project. I received a request from Morag Currin, the founder of Oncology Trainings International, to help a graduate of her oncology estheticians program, Hanah Tetro. Hanah had recently moved to Israel and wanted to have some of the articles from 

Suite HOPE translated into Hebrew to help the women of Israel. I looked to friend Shelia Brand for help with the translations. Sheila introduced me to Hannah Delagi, a student of the Yavneh academy. Hannah enlisted the help of her fellow student Hadas Cohen, who would give the first translation into the Hebrew language.

Abigail was feeling well and responding to treatment when I shared with her that I was having her message translated into Hebrew to help the women of Israel. These are her words in an email reply: 

“O my goodness!! Not only how wonderful to hear from you but how fantastic!!! It's so uplifting to be a part of this and to give back. I thank you from my heart for being the catalyst for a wonderful change in so many peoples lives (including my own). 

I love the title "translating hope"!!

Much much love,


With the sudden loss of Abigail I posted her words as a tribute on Facebook and received over 6500 hits. I once again turned to Morag Currin and her international group of oncology estheticians. I sent a request through Morag to have additional translations to go with the Hebrew provided by Hadas Cohen. Within two days, I had confirmation that 7 additional languages would follow the English original and the initial Hebrew.

Individual translating credits are in alphabetical order as follows...

Dutch translation provided by Annemarie Puppe, OE

French translation provided by Jennifer Brodeur’s Team, at Maxled Technologies 

German translation provided by Anja Bruder, OE with Elements of Life

Hebrew translation provided by Hadas Cohen, student of The Yavneh Academy

Hebrew editing and technical assistance by Ariel Tetro

Italian translation provided by Angela Noviello, Direttore Divisione Estetica “Milano Estetica” Italian, Director for OTI

Japanese translations provide by Chika Nagai, OE; in partnership with sister, Maki Nagai, Art director of linguistics

Portuguese translation provided by Wendei Smith OE

Spanish translation provided by Laura Villalobos through Becky Kuehn, OE, US Director and National, Educator for OTI

You hold your breath.



Pass before you realize you haven’t let the oxygen pass through your lungs.

This is the way shock presents itself; in one moment you are easily walking through your life and the next you are pushed through a door, and on the other side life will never look the same again.


One you love has cancer. This is not supposed to be. Not to the young. Not to us. We have been good. Haven’t we? These thoughts surround you and you find yourself falling down hitting every branch of illogic on the way down.

I was diagnosed with Diffuse Large B-cell lymphoma, swiftly and suddenly, just four months after my thirtieth birthday. I was strong, independent, and healthy. My family and friends watched me atrophy to a skeleton over night. I lost all motor function –including the ability to move my eyes.

My state was described as, “She is the sickest person in this hospital.”

My family. My friends. My colleagues. We had all built lives that made sense; a tapestry of our terrible and wonderful experiences. All in the blink of three weeks a ripple effect traveled from the state of my health out to everyone my life had touched causing, what I have learned to understand fundamentally as a lose of control and meaning.  

For me, I felt irrationally guilty. I was young. What had I eaten? What had I exposed my body to? What traumatic experience did I not handle well enough? That now every person I loved was hurting. The desire to fix permeated everything. And how could we help that? It is a reasonable reaction to use all that is within your power to improve a dire situation. But cancer has no easy solution. And trying to “fix” never helps.

Quietness soothed me. Being allowed to be quiet. That I didn’t have to say witty remarks or remember the right word for the right topic. That I could shut my eyes when my body was beyond tired. And that it would be okay.

It is not easy. It is not fair. It is not glorious.

It is hard. It is scary. It is overwhelming. It is the threshold of ambiguity.

And that is okay. You will get through it. You will persevere. I have no easy answer to make it better. Someone very recently said to me that time and space is what I need to process the magnitude a situation such as cancer.  Time and Space. Focus on the simple things:

“Eat. Breathe, Sleep.” For now, just breathe.

All my love,


Een bericht van Abigail

Je houdt je adem in.





Verstrijken voordat je je realiseert dat je de zuurstof niet je longen hebt laten passeren.Dit is de manier waarop de schok zich voordoet; op het ene moment baan je je gemakkelijk een weg door je leven en het volgende wordt je door een deur geduwd, en aan de andere kant zal het leven er nooit meer hetzelfde uitzien. Abigail Mattson

Abigail Mattson Iemand die je lief hebt heeft kanker. Dat is niet de bedoeling. Niet de jonge mensen. Wij niet. We hebben ons goed gedragen. Toch? Deze gedachten omringen je en je merkt dat je naar beneden valt en op de weg naar beneden raak je elke tak van de onlogica. Ik werd gediagnosticeerd met diffuus grootcellig B-cellymfoom, snel en plotseling, slechts vier maanden na mijn dertigste verjaardag. Ik was sterk, onafhankelijk, en gezond. Mijn familie en vrienden keken toe hoe ik in korte tijd atrofieerde tot een skelet. Ik heb alle motorische functies, inclusief de mogelijkheid om mijn ogen te bewegen, verloren.

Mijn toestand werd omschreven als: "Zij is de ziekste persoon in dit ziekenhuis."

Mijn familie. Mijn vrienden. Mijn collega's. We hadden allemaal levens opgebouwd die zin maakten; een tapijt van onze verschrikkelijkste en prachtigste ervaringen. Alles in een termijn van drie weken, een rimpeling die rijkt van de toestand van mijn gezondheid naar iedereen die in mijn leven voorkomt, waaruit ik fundamenteel heb geleerd dat het een verlies van controle en betekenis is.

Voor mij, ik voelde me irrationeel schuldig. Ik was jong. Wat had ik gegeten? Waaraan had ik mijn lichaam blootgesteld? Welke traumatische ervaring heb ik niet goed genoeg verwerkt? Dat nu elke persoon waarvan ik hield moet lijden.

De wens om alles permenent te repareren. En hoe kunnen we daarbij helpen ? Het is een begrijpbare reactie om alles wat je in je macht hebt te gebruiken om een hachelijke situatie te verbeteren. Maar voor kanker bestaat geen eenvoudige oplossing. En proberen te "repareren" helpt nooit.

Rust kalmeerde me. Het is mij toegestaan om stil te zijn. Dat ik geen geestige opmerkingen hoef te maken of het juiste woord te onthouden voor het juiste onderwerp. Dat ik mijn ogen kon sluiten als mijn lichaam meer dan moe was. En dat het goed zou komen.

Het is niet gemakkelijk. Het is niet eerlijk. Het is niet glorieus.

Het is moeilijk. Het is eng. Het is overweldigend. Het is de drempel van dubbelzinnigheid.

En dat is oke. Het zal je lukken. Je zult volharden. Ik heb er geen eenvoudig antwoord op om het beter te maken. Iemand zei onlangs tegen me dat tijd en ruimte is wat ik nodig heb om de omvang te verwerken van een situatie zoals kanker. Tijd en Ruimte. Focus op de eenvoudige dingen:

 "Eet. Adem, slaap. "Voor nu, gewoon ademen. Al mijn liefde,

Abigail Mattson

Retenir son souffle.

Quelques secondes.

Quelques minutes.

Elles s'écoulent et puis on réalise l'air qui n'a pas passé dans nos poumons.

C'est de cette façon que le choc se présente; à un moment, je vis agréablement ma vie et puis tout d'un coup, on me projette vers une porte, et de l'autre côté ma vie ne sera plus jamais la même. 

Une personne qu'on aime a le cancer. Ce n'est pas sensé arriver. Pas à une jeune femme. Pas à nous. Nous avons été bons pourtant. Non?



Ces pensées nous hantent et nous transportent vers un long chemin sombre et illogique.

J'ai été diagnostiquée d'un lymphome diffus à grandes cellules B, rapidement et soudainement, tout juste quatre mois après mon trentième anniversaire. J'étais forte, indépendante et en santé. 

Ma famille et mes amis m'ont vu me détériorer en un squelette durant une nuit. J'ai perdu toute fonction motrice - incluant l'habilité d'ouvrir et de fermer mes yeux.

 Mon cas était décrit comme "la personne la plus malade de l'hôpital”.

Ma famille. Mes amis. Mes collègues de travail. Nous avions tous bâtit des vies qui avaient du sens; une merveilleuse tapisserie de toutes nos bonnes et mauvaises expériences. Dans l'espace de trois semaines, les évènements s'enchaînaient sur mon état de santé tout en affectant chacun de mes proches. J'ai appris à comprendre que tout cela était fondamentalement une perte de contrôle et de sens.

Pour moi, je me sentais irrationnellement coupable. J'étais jeune. Qu'est-ce que j'avais bien pu manger? À quoi avais-je exposé mon corps? Quelle expérience traumatique n'avais-je pas bien géré? Maintenant toutes les personnes que j'aimais souffraient de ma maladie. Le désir de réparer surpassait tout. Et comment aurions-nous pu le faire? C'est une réaction normale que de vouloir utiliser tout ce qui est en notre pouvoir pour améliorer une certaine situation. Mais le cancer n'a pas de solution facile. Essayer de "réparer" n'aide pas vraiment.

Le silence me calmait. J'étais autorisée à être calme. Ne pas avoir à dire le juste commentaire ou de se rappeler le bon mot pour le bon sujet. Je savais que je pouvais fermer les yeux quand mon corps serait trop fatigué. Et que ce serait bien.

Ce n'est pas facile. Ce n'est pas juste. Ce n'est pas glorieux.

C'est dur. C'est épeurant. C'est accablant. C'est le seuil de l'ambiguité. 

Mais tout va bien. Tu passeras au travers. Tu persévéreras. Je n'ai pas les bons mots pour rendre tout ça facile. Quelqu'un m'as dit, il n'y a pas très longtemps, que le temps et l'espace était ce dont j'avais besoin pour traverser une épreuve aussi gigantesque que le cancer. Le temps et l'espace. Se concentrer sur les choses simples;

"Manger. Respirer, Dormir". Pour l'instant, juste respirer.

Avec tout mon amour,


Aguantas la respiración



Pasan antes de que te das cuenta que tienes que dejar que el oxigeno pase a través de los pulmones.



Esta es la manera como el choque se presenta. En un momento estas caminando fácilmente a través de tu vida y el siguiente te empujan a través de una puerta y en ese lado tu vida nunca será igual.

Alguien que amas tiene cáncer. Esto no se supone que debe ser. No a la gente joven. No a nosotros. Hemos sido buenos, que no? Estos pensamientos te rodean y te encuentras cayendo y golpeando cada rama de ilógico en el camino hacia abajo.

Fui diagnosticada con Linfoma Difuso de Células B cuatro meses después de cumplir treinta anos. Todo paso de repente y rápidamente. Yo era una persona fuerte, independiente y sana. Mi familia y amigos me miraron como la atrofia me volvió en un esqueleto de la noche a la mañana. Perdí todas las funciones de motor, incluyendo la capacidad de mover los ojos.

Mi estado fue descrito como "es la persona más enferma en el hospital".

Mi familia. Mis amigos. Mis colegas. Todos teníamos vidas construidas que tenían sentido. Un tapiz de nuestras experiencias terribles y maravillosas. En un parpadeo de tres semanas, en un efecto de onda viajo el estado de mi salud a todos los que mi vida había tocado causando lo que yo había aprendido fundamentalmente como una pérdida de control y sentido.

Me sentía irracionalmente culpable. Yo era joven. Que había comido? A que había expuesto mi cuerpo? Que experiencia traumática no maneje bastante bien? todas las personas que amaba estaban doliendo. Tenía el deseo de arreglar todo. Pero como no? es una reacción razonable para utilizar todo lo que está dentro nuestro poder para mejorar la situación. Pero cáncer no tiene una solución fácil. Y tratando de "arreglar'' nunca ayuda.

El silencio me calmaba. Estaba permitida para estar en silencio. No tenía que decir algo chistoso o tener las palabra correctas para el tema correcto. Si estaba bien que cerraba los ojos cuando mi cuerpo estaba cansado.

No es fácil. No es justo. No es glorioso.

Es difícil. Te da miedo. Es abrumadora. Esto es el umbral de la ambigüedad.

Y eso está bien. Si pasare por ello. Si perseverare. No tengo una respuesta fácil para hacerlo mejor. Alguien me dijo hace poco que el tiempo y el espacio es lo que necesito para procesar la magnitud de una situación como la del cáncer. Tiempo y espacio. Concéntrate en las cosas simples.

"Come. Respira. Duerme" Pero por ahora nada mas respira.

Con todo mi carino,



Du hältst deinen Atem an.



verstreichen, bevor dir bewusst wird, dass kein Sauerstoff in deine Lungen gelangt.

So erlebt man Schock. Geradeeben noch was das Leben ein Kinderspiel und plötzlich wirst du durch eine Tür gedrängt und dein Leben wird nie wieder das Gleiche sein.



Jemand, den du liebst, wird mit Krebs diagnostiziert. Das sollte eigentlich nicht passieren. Nicht jungen Leuten. Nicht uns. Wir haben doch alles richtig gemacht, oder?! Diese Gedanken kreisen dir durch den Kopf und du fällst, tiefer und tiefer und jeder noch so unlogische Gedanke begleitet dich auf deinem Fall.

Ich wurde mit Diffusem Großzelligem B-Zell Lymphom diagnostiziert. Ganz schnell und ganz plötzlich, nur wenige Monate nach meinem 30. Geburtstag. Ich war stark, unabhängig und gesund. Meine Familie und Freunde mussten zusehen, wie ich über Nacht zu einem Skelett atrophierte. Ich verlor meine gesamte Körpermotorik, einschließlich der Bewegung meiner Augen.

Mein Zustand im Krankenhaus wurde folgendermaßen beschrieben: Sie ist die krankste Person in diesem Krankenhaus.

Meine Familie. Meine Freunde. Meine Kollegen. Wir alle hatten uns ein Leben aufgebaut, das Sinn machte. Eine Sammlung unserer schlimmsten und besten Erfahrungen. Innerhalb von drei Wochen schien sich mein Gesundheitszustand wellenartig auf alle Leute, mit denen ich Kontakt hatte, auszubreiten, was, wie ich nun fundamental verstehe, zum vollständigen Verlust von Kontrolle und Bedeutung führte.

Ich selbst fühlte mich völlig irrational schuldig. Ich war jung. Wovon hatte ich mich ernährt? Was habe ich meinem Körper ausgesetzt? Welches traumatische Erlebnis habe ich nicht richtig verarbeitet? Das nun jeder, den ich liebe, leidet. Der Wunsch zu „reparieren“ wird allgegenwärtig. Und wie kann man das abstellen? Es ist eine ganz normale menschliche Reaktion, alles zu versuchen, was in der eigenen Macht steht, um eine schlechte Situation zu verbessern. Aber Krebs hat keine einfache Lösung. Und der Versuch, zu „reparieren“ hilft nie.

Stille hat mir sehr geholfen. Die Erlaubnis, still zu sein. Dass keine witzigen Bemerkungen oder die richtigen Antworten von mir erwartet wurden. Dass ich meine Augen einfach zumachen konnte, wenn mein Körper völlig erschöpft war. Und die Gewissheit, dass dies niemanden stört.

Es ist nicht einfach. Es ist nicht fair. Es ist nicht glorreich.

Es ist schwer. Es flößt Angst ein. Es ist überwältigend. Es ist die Schwelle zur Mehrdeutigkeit.

Und das ist ok. Du wirst es schaffen. Du wirst durchhalten. Ich habe keine einfache Lösung, mit der alles besser wird. Jemand hat mir vor kurzem gesagt, dass ich Zeit und Freiraum brauche, um das gesamte Ausmaß einer Krebsdiagnose zu verarbeiten. Zeit und Freiraum. Konzentriere dich auf die einfachen Sachen im Leben:

„Essen. Atmen. Schlafen“. Aber im Moment atme einfach tief durch.

In Liebe
















































注)time and spaceを「いま、ここ」と訳しました。








את עוצרת את נשימתך.



חולפות בטרם את מבינה שלא איפשרת לחמצן להגיע לריאותייך.

זו הדרך בה ההלם בא לידי ביטוי; רגע אחד את חיה את חייך הנוחים ולפתע את נדחפת מבעד לדלת – שמעברה חייך לא יראו לעולם כפי שהיו.

מישהו שאת אוהבת חלה בסרטן. זה לא אמור לקרות. לא לצעירים שבינינו. לא לנו. היינו טובים, הלא כן? מחשבות אלה מקיפות אותך ואת מוצאת את עצמך נופלת מטה תוך שאת פוגעת בכל ענף של חוסר הגיון.

אובחנתי כחולה בלימפומת תאי B, לפתע משום מקום ,ארבעה חודשים אחרי שחגגתי את יום הולדתי השלושים. הייתי חזקה, עצמאית ובריאה. משפחתי וחבריי הקרובים חזו בי הופכת לשלד מהלך בין לילה. איבדתי את כל יכולתיי המוטוריות – כולל היכולת להזיז את עיניי.

המשפט שתיאר את מצבי היה "היא האדם החולה ביותר בבית החולים הזה".

משפחתי, חבריי הקרובים, מכריי – כולנו בנינו לעצמנו חיים הגיוניים. מארג שמבוסס על נסיון חיים חיובי ושלילי. כל זה השתנה כשבמחי שלושה שבועות גל הדף על מצבי הבריאותי פגע בכל מי שחיי נגעו בו וגרם, כך למדתי, לאובדן שליטה ומשמעות מהותי.

הרגשתי רגשות אשמה חסרות הגיון. הייתי צעירה. מה אכלתי? למה חשפתי את הגוף שלי? איזו חוויה טראומטית לא ניהלתי כראוי? כעת כשכל אדם שאהבתי סובל בגללי. הרצון לתקן קדם לכל. כיצד ניתן להימנע מכך? זו תגובה הגיונית להשתמש בכל מה שבכוחך כדי לשפר מצב אבוד. אבל לסרטן אין פיתרון פשוט. ולנסות "לתקן" אף פעם לא עוזר.

השקט הרגיע אותי. האפשרות להיות בשקט. העובדה שלא הייתי צריכה להגיד משהו מתוחכם או לזכור את המילה המתאימה לכל נושא. שיכולתי פשוט לעצום את עיניי כשהגוף שלי היה עייף מעבר לכל דמיון. שהגוף שלי יהיה בסדר בסופו של דבר.

זה לא פשוט. זה לא הוגן. זה לא מרהיב.

זה קשה. זה מפחיד. זה מהמם. זה סף אי הבהירות.

וזה בסדר. את תתגברי על זה. את תשרדי. אין לי תשובה קלה כדי שזה יהיה יותר טוב. מישהו אמר לי לא מזמן שזמן ומרחב הם מה שאני זקוקה להם כדי לעכל את גודל המשמעות שהסרטן מביא איתו. זמן ומרחב. התרכזי בדברים הפשוטים:

"תאכלי. תנשמי תישני". לעת עתה, רק תנשמי.

כל אהבתי,





Trattieni il respiro.

 Alcuni secondi.

 Alcuni minuti.

 Sono passati senza neanche essersi accorti di aver respirato.

Un fulmine a ciel sereno; un minuto prima stai vivendo la tua vita serenamente, un minuto dopo costretta ad attraversare una porta che ti condurrà a vivere una vita che non sarà mai più la stessa di prima.

Una delle persone che ami ha il cancro. Questo è incomprensibile. Non può accadere ad una ragazza giovane. Non a noi. Siamo stati bene. Non è vero? Questi pensieri prendono il sopravvento in modo illogico trascinandoci sempre di più nell’abisso.



All’improvviso, quattro mesi dopo aver compiuto trent’anni mi è stato diagnosticato un linfoma diffuso a grandi cellule B. Ero una ragazza forte, indipendente e piena di vita e salute. La mia famiglia e i miei amici mi hanno visto trasformarmi in uno scheletro in una sola notte. Ho perso tutte le mie funzioni motorie compresa la capacità di muovere lo sguardo.

In ospedale mi definivano come la persona ricoverata più grave.

La mia famiglia. I mie amici. I miei colleghi. Tutti noi avevamo costruito una vita ricca di significato, un concerto di terribili e meravigliose esperienze. In sole tre settimane una serie di reazioni a catena hanno interagito con il mio stato di salute causando quello che ho imparato a definire come perdita di controllo e di significato.

Mi sono sentita irrazionalmente colpevole. Ero giovane. Cosa potevo aver mangiato di dannoso? A che cosa di negativo avevo esposto il mio corpo? Quale evento traumatico non ero stata in grado di gestire tanto dall’aver causato così tanto dolore alle persone che amavo?. Il desiderio di sistemare le cose era diventato un imperativo assoluto. E come avrei potuto? Una reazione ragionevole poteva essere quella di trovare e usare tutte le proprie risorse per migliorare la situazione. Ma il cancro non ha facili soluzioni. Cercare di “sistemare” non è mai un aiuto.

La tranquillità mi dava sollievo. La consapevolezza di essere  autorizzata a riposare. Non ero costretta a fare battute o a usare la parola giusta al momento giusto. Potevo chiudere gli occhi ogni volta che il mio corpo stanco lo richiedeva. E sarebbe stato tutto compreso.

Non è facile. Non è giusto . Non è glorioso.

E’ difficile. Fa Paura. Prende il sopravvento. E’ ai margini dell'ambiguità.

Ma va tutto bene. Lo affronterai. Ti preserverai. Non ho consigli per affrontarlo meglio. Qualcuno recentemente mi ha detto che il tempo e lo spazio sono ciò che occorre per elaborare la magnitudine di una situazione come il cancro. Il tempo e lo spazio. Concentrarsi sulle cose semplici.

“Mangiare, Respirare e Dormire”. Per ora…. respirare soltanto.

Con tutto il mio amore


Você prende a respiração.



Se passam antes que você se dê conta de não ter deixado o oxigênio passar pelos pulmões.

É desta forma que o choque se apresenta; em um instante a sua vida está caminhando tranqüilamente e em outro você é empurrada através de uma porta, e do outro lado sua vida nunca será a mesma outra vez.



Alguém que você ama tem câncer. Mas isto não deveria acontecer. Não para os jovens. Não para nós. Nós temos nos comportado bem. Não temos? Estes pensamentos lhe envolvem e você se acha caindo e batendo em todos os ramos do absurdo nessa queda para baixo.

Eu fui diagnosticada com célula B linfoma de Larga Difusão, rápida e súbita, apenas quatro meses depois de completar 30 anos. Eu era forte, independente e tinha saúde. Minha família e meus amigos me viram atrofiar num esqueleto da noite para o dia. Perdi toda função motora - inclusive a capacidade de mover meus olhos.

Assim disseram de minha condição: "Ela é a pessoa mais doente neste hospital".

Minha família. Meus amigos. Meus colegas. Todos nós tínhamos construído vidas que faziam sentido; uma tapeçaria de nossas experiências tanto horríveis quanto as maravilhosas. Tudo num piscar de olhos em três semanas, uma repercussão saindo da minha condição de saúde e viajando para todos aqueles que minha vida tinha tocado, causando o que aprendi a compreender fundamentalmente como uma perda de controle e de significado.

Comigo mesma eu me senti terrivelmente culpada. Eu era jovem. O que será que tinha comido? A que eu teria exposto o meu corpo? Qual experiência traumática eu não teria lidado com cuidado? Agora cada pessoa que eu amava estava sofrendo. Tudo estava impregnado com o desejo de fazer reparos. E como eu poderia ajudar nisso? Uma reação justa é utilizar tudo que está em seu alcance para melhorar uma situação lúgubre. Mas o câncer não tem fácil solução. E tentar "fazer reparos" nunca ajuda.

A quietude me foi um calmante. A possibilidade de ficar quieta. O fato de não precisar usar humor ou lembrar da palavra correta para certo assunto. Que eu podia fechar meus olhos quando meu corpo se sentia mais do que cansado. Isso estava bem.

Mas não é fácil. Não é justo. Não é glorioso.

É duro. Dá medo. É opressivo. É o limiar da ambigüidade.

E está bem. Você passa por isso. Você persiste. Eu não tenho uma resposta fácil para fazer isso melhor.

Alguém recentemente me disse que "tempo" e " espaço" é o que preciso a fim de processar a magnitude de uma situação como o câncer. "Tempo" e "Espaço". Concentre-se nas coisas simples: 

"Coma. Respire. Durma". Por ora, respire apenas.

Com todo o meu amor,